Калыска характару. “Я ганаруся сваёй сям’ёй”, — Таццяна Гаеўская пра малую радзіму

1 Jul, 2019.

"Калыска характару" – гэта серыя матэрыялаў, дзе кіраўнікі структурных падраздзяленняў БДУ расказваюць пра тое, які куток краіны стаў для іх малой радзімай, якую ролю гэта месца адыграла ў іх жыцці. Таксама мы папрасілі назваць 5 фраз ці слоў, якія асацыіруюцца з малой радзімай.

Зараз сваёй гісторыяй дзеліцца Таццяна Васільеўна ГАЕЎСКАЯ, дырэктар НДІ ФХП.

– Я нарадзілася ў Магілёве ў сям’і дзярж­служачага, праз год сям’я пераехала ў Брэст. Аднак лічу сваёй малой радзімай адзін куток на Магілёўшчыне, дзе нара­дзілася мая мама. Гэта вёска Забалоцце  ў Чавускім раёне. Там праводзіла свае летнія канікулы да паступлення ва ўні­версітэт. З гэтым месцам у мяне асацы­іруюцца такія словы:

1. Цётачкі

Бацька нарадзіўся ў вёсцы Пустынкі Мсціслаўскага раёна. З боку бацькі ў маіх бабулі і дзядулі было 8 дзяцей, з іх двое мужчын. У астатніх жанчын мужы загінулі  на вайне. Таму дзядулю і бабулі хапала клопатаў, каб даглядаць унукаў. Так маё ­лета праходзіла пад наглядам мамчыных сясцёр.

На здымку матуля Таццяны Гаеўскай (справа) разам з сёстрамі, 1954 г.

Дзве сястры мамы жылі ў вёсках Забалоцце і Украіна. Паміж гэтымі кропкамі была адлегласць у 4 кіламетры, якія я праязджала на веласіпедзе. Мае цётачкі лічылі, што мяне трэба было прывучаць да працы. Мяне навучылі жаць жыта, складаць снапы, касіць траву. І цяпер магу гэта рабіць, можа, не вельмі якасна. Заўсёды паважала сваіх цётачак, яны жылі ў нялёгкіх умовах у цяжкі час. Гро­шай не было, яны трымалі гаспадарку, хоць гэта цяжкая фізічная праца. На жаль, вайна забрала іх мужоў. Разлічваць яны маглі толькі на сябе.

Маленькая Таццяна (ў самым ніжнім куце справа, побач брат, матуля, і яшчэ адзін брат). Брэстчына, 1961 г.

2. Грэцкія палі

Яны былі велізарнымі, хораша квітнелі ўлетку. Памятаю, як еду на веласіпедзе і адчуваю гэты пах.

3. Яблыневы сад

Там я звычайна чытала кнігі, якія брала ў мясцовым клубе.

4. Лес

Хадзілі ў грыбы, ягады. Збіралі мяшкамі арэхі і ўзімку іх лузалі. Гэта была вялікая падмога ў гаспадарцы.

5. Простая ежа

Малако, смятана, тварог, квас з бярозавіку, цыбуля, сала. Мае сваякі – доўгажыхары, пэўна, у некаторай ступені дзякуючы такому харчаванню.

Вялікая радня бацькі ў Пустынках на Магілёўшчыне, 1952 г.  Маленькая Таццяна ў ніжнім куце справа.

Сёння вёскі Украіна няма, побач ідзе нафтаправод «Дружба». Вёскі Пустынкі таксама не адшукаць, там зараз аднаўляюць Успенскі сабор, памятаю, як у дзяцінстве лазіла па гэтых развалінах. Забалоцце ­цяпер лічыцца вялікім пасёлкам. На жаль, родных там у мяне не засталося.

Я ганаруся сваёй сям’ёй. Ганаруся сваімі братамі, якія шмат чаго дасягнулі  ў жыцці таксама дзякуючы сваёй працавітасці. Ганаруся бацькамі. Яны абодва ў свой час скончылі педтэхнікум у Мсціславе, бацька потым педінстытут у Магілёве. Мама выкладала беларускую мову і літа­ратуру. Бацька – гісторык. Ён прайшоў дзве вайны: фінскую і Вялікую Айчынную. Да вайны быў настаўнікам, дырэктарам школы, пасля фінскай скончыў ваенную акадэмію. Узнагароджаны практычна ўсімі ордэнамі СССР за баявыя і працоўныя заслугі, у тым ліку ордэнам Леніна.

Малая радзіма далучыла мяне да працы. Чалавек, які жыве ў горадзе, не разумее, што такое працаваць на зямлі. Гэта разуменне мне прышчапілі цёткі, якія займаліся маім працоўным выхаваннем. Думаю, яны сыгралі вялікую ролю ў маім далейшым станаўленні як асобы.

Гутарыла Алена ЛЯЎШЭНЯ

Чытайце таксама: "Усё добрае і станоўчае я звязваю менавіта з гэтым мястэчкам”, — Ала Мелех пра малую радзіму";

“Гэта маладосць, той перыяд, калі ўсё было выдатна”, — Іван Янушэвіч пра малую радзіму";

"Калыска характару. "Вольны час быў як свята", - Пётр Брыгадзін пра малую радзіму";

Анатоль Тозік: "Мая малая радзіма – гэта перш за ўсё наш універсітэт";

Віктар Шадурскі: "Малая радзіма чароўным чынам дапамагае аднавіць сілы пасля напружанага працоўнага года".

print

Вам таксама можа спадабацца: