Што паказвалі тэатры Беларусі на «Тэатральным куфары 2017»?

28 Sep, 2017.

У гэтым годзе Міжнародны фестываль студэнцкіх і маладзёжных тэатраў наведалі 17 тэатраў, 7 з іх – беларускія. Касцюмы, пластыка, прэм'еры, хатнія жывёлы, эмоцыі і перажыванні – чым яшчэ пакаралі сэрцы гледачоў тэатры Мінска і Гомеля, мы цяпер раскажам.

Прадстаўнікі Белдзяржуніверсітэта
Два тэатры БДУ ўдзельнічалі ў фестывалі: «На балконе» і «На філфаку». Яны ж калісьці стаялі ля вытокаў зараджэння «Тэатральнага куфара».
Народны студэнцкі драматычны тэатр «На балконе» прадставіў прэм'еру «Каханне людзей». За аснову рэжысёр Дзмітрый Цішко ўзяў п'есу Дзмітрыя Багаслаўскага. Эмацыйна, ярка і максімальна блізка да аўдыторыі: глядацкія месцы знаходзіліся прама на сцэне, да акцёраў можна было і рукой дастаць. Прэм'ерны паказ распавядае гісторыю жыхароў адной вёскі. Тыя ўжо вельмі хочуць жыць «як усе», але нешта не атрымліваецца. Забойства, скандалы, любоў і ўспаміны, якія не даюць спакою. Героі ламаюць галаву над тым, што трэба зрабіць для таго каб заслужыць і ўтрымаць сваё шчасце. Акрамя сюжэтнай лініі, гледачам запомніўся спектакль рэкламай з 2000-х, пластыкавымі скрынкамі, крымінальнымі гісторыямі з БТ.

Слёзы ў зале былі таксама і ад спектакля «Піф-паф – ты мёртвы!» Народнага музычнага тэатра-студыі «На філфаку». На сцэне дзіцячая гульня перарастае ў суд. Хто вінаваты: хлопец, які здзейсніў забойства або тыя, хто яго да гэтага давёў? Галоўны герой – школьнік – хваравіта пераносіць насмешкі і здзекі. І ў адзін дзень вырашае ўсё спыніць. Рэжысёр Кацярына Тананайка, распавядае, што п'еса Уільяма Мастрасімонэ трапілася ім у рукі ў патрэбны час. Акцёрам спадабалася гэтая гісторыя, яе рысы знаёмыя многім. Пастаноўкай трупа хацела сказаць, што за свае ўчынкі ўсім даводзіцца адказваць. А хто вінаваты, ужо для сябе вырашалі самі гледачы.

Пластычныя спектаклі
Гэта ўдзельнікі конкурсу «Куфар_Пластилин». Сярод іх спектакль «[Maki:]» тэатра танца «Tremors» Беларускага дзяржаўнага універсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі. Акцёры паказвалі гледачам мову харэаграфіі і гармоніі. Спектакль складаўся з чатырох частак, якія адпавядалі порам года. Галоўныя персанажы – сутнасці ў вобразах «поўмакаў». Гэты свайго роду спектакль-рытуал развіваўся ў пустачы. Спачатку ў герояў няма дакладнага ўяўлення ўласнага «Я». Паступова сюжэт перацякае ў дзве гісторыі чалавечых адносін «Ён – яна» і «Ім – Ты – Наш». Як захаваць сябе і тое, што табе дорага ў халодныя часы? Харэаграфія і пастаноўка Уладзіміра і Івана Сліжыкаў, Дар'і Тарасавай.
 Таксама пачуцці і перажыванні праз рух перадавала тэатральная майстэрня «Студыёзы» Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў у пастаноўцы «Кніга кніг: жывыя гравюры». Рэжысёр Вячаслаў Сашчэка увасобіў на сцэне сінтэз пластыкі, жывапісу і гуку. Праз серыю стоп-кадраў прамалёўвалася біблейская эвалюцыя чалавецтва. За аснову ўзятыя гравюры Гюстава Доры і Юліуса Каральсфельда.

Жанр дакументальных экзерсісаў
Вылучылася сваёй формай пастаноўка «Чалавек, які перайшоў раку» тэатра дакумента Ганны Сулімы, БДУКМ. Спектакль-дакумент прадстаўлены ў жанры дакументальных экзерсісаў (ад франц. Практыкаванне) з элементамі «біямеханікі», з паэтычным словам, з успамінамі пра галоўнага героя. Ключавы персанаж – Усевалад Мейерхольд – рэжысёр, акцёр, педагог і сапраўдным рэфарматар тэатра ХХ стагоддзя. Ён з'яўляецца аўтарам тэатральнага тэрміна «біямеханіка» (комплекс практыкаванняў, накіраваны на ўдасканаленне фізічнага апарата акцёра) і аўтарам напрамка моладзевага тэатральнага руху «Тэатральны Кастрычнік». Яго жыццё абарвалася ў лютым 1940 г. Расстрэл. Чорныя фіранкі і грубае сукно адзення акцёраў сталі фонам таго гучнага і яркага жыцця У. Меерхольда.

Вечныя тэмы
Тэатральны праект Андрэя Саўчанкі з Мінска кранальна і тонка паставіў спектакль «Запіскі юнага лекара» па матывах Міхаіла Булгакава. Малады доктар па размеркаванні трапляе ў глухую вясковую бальніцу. Тут ён спасцігае законы прафесіі і жыцця, ратуе людзей ад смерці, падымаецца на барацьбу з цемрай Егіпецкай. Ён ўспрымае гісторыю хваробы свайго калегі як выключнае папярэджанне. Спектакль уключыў апавяданні: «Ручнік з пеўнем», «Цемра Егіпецкая», «Морфій».
«Тэатр адкрытых» Гомельскага гарадскога цэнтра культуры заварожваў сваіх гледачоў тонкімі жартамі і глыбокімі думкамі. Жанна і Марыя такія дзве зусім розныя суседкі, але іх лёс адзін ў адзін пераплятаюцца. Пастаноўка «вустрыцамі» паводле п'есы Уладзіміра Ступінскага перадае іранічную гісторыю пра пошукі натхнення. На пытанне «Які ён выварат творчасці?» гэтым спектаклем адказала рэжысёр Вольга Чарненка.

Алёна ЛЯЎШЭНЯ

print

Вам таксама можа спадабацца:

Дадаць каментар

Ваш e-mail не будзе апублікаваны. Абавязковыя палі пазначаны *